「โอ้ หลบมีดของฉันได้ด้วย ตั้งแต่สร้างเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจไปจนถึงแทรกซึมเข้ามาอย่างแนบเนียน… นายฝีมือไม่เบาเลยนี่หว่า แถมยังสลัดพวกที่เหลือหลุดอีก」
ชายคนหนึ่งเดินเอื่อย ๆ ออกมาจากทิศที่มีดพุ่งมา ทันทีที่เห็นเขา ผมก็ตกตะลึง ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายตามหาผมเจอ แต่เป็นเพราะตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของเขา
「…สวนแห่งความสิ้นหวัง」
ผมเคยเห็นสัญลักษณ์นั้นหลายครั้งใน BBO องค์กรที่ไม่มีใครรู้ทั้งเป้าหมายและโครงสร้าง จุดประสงค์เพียงอย่างเดียวของพวกมันคือทำลายสังคมมนุษย์
ใน BBO มีองค์กรที่เรียกกันว่าองค์กรชั่วร้ายอยู่หลายแห่ง แต่สวนแห่งความสิ้นหวังอันตรายที่สุดในบรรดาองค์กรเหล่านั้น
「รู้จักชื่อพวกเราด้วยเหรอ ไปได้ยินมาจากไหนล่ะ」
「ก็ต้องรู้จักชื่อองค์กรที่พยายามจมเรือซึ่งผมโดยสารมาสิ」
「โอ้ น่าประหลาดใจจริง ๆ เรื่องซีดรากอนน่ะควรจะเป็นความลับแม้แต่ภายในองค์กรแท้ ๆ」
ผมแค่ลองโพล่งออกไปส่งเดช เพราะอยากฉวยโอกาสหาข้อมูล แต่ดูเหมือนจะเดาถูก ชายคนนั้นอ้าปากพูดอีกครั้ง
「ได้ยินมาว่าบนเรือมีนักดาบฝีมือดีไม่ทราบชื่อ ใช้ดาบโทรม ๆ ขัดขวางไม่ให้เรือถูกทำลาย คนคนนั้นคือนายเหรอ」
พวกนั้นพูดถึงผมแบบนี้เองหรือ ที่ถูกเรียกว่า “ไม่ทราบชื่อ” ก็คงเพราะผมไม่รู้จักใครบนเรือลำนั้นต่างหาก แล้วช่วยเลิกเรียกดาบของผมว่าโทรมสักที มันราคาตั้งหนึ่งแสนห้าหมื่นกิลนะ!
「แล้วถ้าใช่ล่ะ」
ถ้าวัดกันที่สเตตัสเพียงอย่างเดียว ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งกว่าผมแน่ ท่าทางของเขายังให้ความรู้สึกว่าเป็นนักสู้มากประสบการณ์ด้วย จะประมาทไม่ได้ ต่อให้จู่ ๆ โจมตีระหว่างคุย ผมก็ไม่แปลกใจ
แต่การเคลื่อนไหวต่อมาของเขากลับเหนือความคาดหมาย ชายคนนั้นเก็บมีดในมือขวาเข้าฝัก แล้วยื่นมือมาทางผม
「สนใจเข้าร่วมกับพวกเราไหม ฉันเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงขององค์กร ชื่อบราซิส ฉันรับรองฝีมือนายได้ เงิน ผู้หญิง… อยากได้อะไรจะให้ทุกอย่าง」
เรื่องนี้คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง เขากำลังชวนผมเข้าร่วมองค์กร ถ้าตอบรับข้อเสนอ โอกาสรอดชีวิตน่าจะสูงที่สุด
ถึงตอนนี้จะเป็นปราชญ์แล้ว แต่ผมยังเลเวลห้าเท่านั้น สกิลที่มีก็ไม่ได้เยอะ แถมแต่ละอย่างยังไม่ได้ทรงพลังนัก
การเข้าร่วมสวนแห่งความสิ้นหวังอาจน่าสนใจก็ได้ อย่างไรเสีย สมัยอยู่ใน BBO ผมก็หาข้อมูลลับขององค์กรนี้ไม่ได้เลย ผมตัดสินใจแล้วตอบออกไป
「ไม่เอาครับ」
ชายคนนั้นทำหน้าผิดหวัง ก่อนหยิบเหรียญแพลทินัมออกมาให้ผมดู
「นี่เป็นเงินล่วงหน้า ถ้าเข้าร่วมกับเรา นายจะได้เงินหนึ่งล้านกิลทันที ฉันไม่ได้ขอให้อยู่กับกลุ่มนี้ไปตลอดหรอก จะลองเข้าร่วมสักหนึ่งสัปดาห์ก่อนก็ได้ สวนแห่งความสิ้นหวังเยี่ยมสุด ๆ เลยนะ! นอกจากจะได้เงินก้อนโตแล้ว ยังฆ่าคนได้ตามใจชอบด้วย!」
「น่าเสียดาย ผมไม่เคยฆ่าใครมาก่อน」
「พอลองแล้วก็จะรู้เอง เดี๋ยวนายจะติด… ใจ!」
ทั้งที่น้ำเสียงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขากลับขว้างมีดเล็งตรงมาที่ดวงตาของผม คำพูดทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อหาโอกาสโจมตีเท่านั้น ต่อให้ผมยอมรับข้อเสนอ อีกฝ่ายก็คงรอจังหวะเหมาะ ๆ แล้วแทงข้างหลังอยู่ดี
「เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นผมจะฆ่านายก่อน จะได้รู้ว่ามันชวนติดใจจริงหรือเปล่า」
ผมเบี่ยงตัวหลบมีดแล้วพุ่งเข้าไปพร้อมดาบ
「ดาบเบาจังนะ」
ชายคนนั้นใช้มีดเล็กสกัดดาบของผม เขาแข็งแกร่งทั้งที่ไม่ได้ใช้คริติคอลเคาน์เตอร์ ผมจับดาบด้วยสองมือ ส่วนอีกฝ่ายถือมีดด้วยมือเดียว แต่กลับดันดาบของผมกระเด็นออกไปได้
เมื่อดาบถูกปัดออก แนวป้องกันของผมก็เปิดกว้าง เขาฉวยช่องว่างนั้นจู่โจมต่ออย่างรวดเร็ว ไม่ได้ใช้เวท มีเพียงฝีมือดาบล้วน ๆ ด้วยเหตุนี้ผมจึงหาช่องโหว่ไม่เจอ
ฝีมือต่อสู้ไม่ธรรมดาจริง ๆ แต่ผมยังมีลูกไม้อยู่
（เคลย์บูลเล็ต (เวทดินพื้นฐานที่ยิงก้อนดินใส่เป้าหมาย)）
「อุ๊บ」
เขาหยุดการโจมตีเพื่อหลบเวทที่ผมร่ายโดยไม่ออกเสียง ผมฉวยโอกาสนั้นกระโดดถอยหลัง ทิ้งระยะห่างระหว่างเรา
「มิน่าล่ะ ดาบของนายถึงได้เบานัก ที่แท้ก็เป็นวิซาร์ดสินะ」
「อือ ผมใช้『โฟลต』หนีมา ไม่เห็นเหรอ」
เวทที่ใช้เมื่อครู่เป็นเวทธาตุดินขั้นพื้นฐานมาก ๆ ซึ่งจะยิงก้อนดินใส่เป้าหมาย โนวิซหรือซอร์ดส์แมนใช้ไม่ได้
ผมคิดไว้แล้วว่า ทันทีที่ใช้เวท อีกฝ่ายคงรู้ว่าอาชีพของผมอยู่ในสายผู้ใช้เวท เดิมทีอยากจบเรื่องนี้ในการโจมตีครั้งเดียว แต่หมอนี่แข็งแกร่ง คงไม่ง่ายแน่
「ถ้าเห็น นายคงโดนฉันใช้มีดสอยตกไปแล้ว」
「อย่าง… นั้นเหรอ?!」
ผมพุ่งเข้าไปพร้อมดาบอีกครั้ง ถึงอีกฝ่ายจะรู้ว่าผมเป็นผู้ใช้เวท ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าดาบยังมีประโยชน์ ไม่รู้ว่าจะเอาชนะเขาด้วยมันได้ไหม แต่อย่างน้อยก็สร้างความลำบากให้ได้มากขึ้น
จากนั้น ก่อนอาวุธของเราจะปะทะกัน ผมร่ายเวทใส่เท้าของเขา