“เอาละ ได้เวลากลับแล้ว”
ผมจัดการมอนสเตอร์ได้แล้ว แต่ยังมีเรื่องที่ต้องทำต่อ อันที่จริง เรื่องสำคัญเพิ่งจะเริ่มจากนี้ต่างหาก
คงไม่มีใครเชื่อคำพูดของนักผจญภัยแรงก์ D อย่างผม ถ้าบอกว่าเป็นคนโค่นมังกรสายฟ้าผ่าปฐพี แต่ถ้าไม่ออกหน้า ทุกคนก็จะคิดว่าเรดบอสตายไปเอง เท่ากับความพยายามทั้งหมดของผมสูญเปล่า
ถึงจะได้วัตถุดิบล้ำค่ามา แต่กว่าจะมีความสามารถพอแปรรูปได้ก็คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ หากเอาวัตถุดิบที่ไม่รู้ที่มาไปจ้างคนอื่นแปรรูป มีหวังถูกแจ้งทางการแน่
ได้แต่หวังว่าแผนจะราบรื่น
ผมจึงรีบมุ่งหน้ากลับเมืองดีไซร์
◇
เดินทางมาได้สักพัก ผมก็เห็นไมเลียอยู่บนถนนที่ทอดกลับเข้าเมือง
ดี ขั้นแรกผ่านไปได้ด้วยดี
“ไมเลีย!”
“…เอลด์?!”
ไมเลียมองผมราวกับเห็นผี ดูท่าจะไม่คิดว่าผมจะมาอยู่ที่นี่
“ไปอยู่ไหนมา... ไม่สิ ช่างเถอะ รีบหนีไปจากที่นี่เร็วเข้า! ฝูงมอนสเตอร์กำลังมา ฉันจะอยู่สกัดพวกมันเอง!”
ดูเหมือนเธอจะมาคอยสกัดฝูงมอนสเตอร์ ต่อให้เพิ่งปรับสกิลทรีมาใหม่ ไมเลียคนเดียวก็หยุดกองทัพมอนสเตอร์ไม่ไหวหรอก
แต่เดิมทีก็ไม่มีมอนสเตอร์บุกมาอยู่แล้ว
“ผมฆ่าเรดบอสไปแล้ว จะไม่มีมอนสเตอร์มาแล้วละ”
“…ว่าไงนะ?”
ไมเลียยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
“นี่คือหลักฐาน”
ผมพูดพลางนำเขาของมังกรสายฟ้าผ่าปฐพีให้ดู
เธอคงไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ชนิดนี้มาก่อน แต่เพียงมองชิ้นส่วนของมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง ใครก็ย่อมสัมผัสได้ถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ภายใน ยิ่งเป็นนักผจญภัยมากประสบการณ์อย่างไมเลียยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่มองปราดเดียวก็น่าจะรู้ว่าชิ้นส่วนนี้อยู่กันคนละระดับกับทุกสิ่งที่เคยพบมา
“อ๊ะ...”
พอเห็นเขานั่น ไมเลียก็ถอยหลังไปหลายก้าว
“ทีนี้เข้าใจหรือยัง?”
“ขะ...เข้าใจแล้ว ฉันเคยคิดว่าเอลด์น่าจะโค่นมอนสเตอร์แรงก์ S ได้... แต่ทำได้จริง ๆ เหรอ?”
เธอพูดจบก็ยืนนิ่งอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
“แปลว่าเอลด์ช่วยชีวิตฉันไว้สินะ” ไมเลียพึมพำ
โอกาสมาแล้ว ได้เวลาทำเป้าหมายให้สำเร็จ
“ใช่ ถ้าผมไม่จัดการเรดบอสอย่างมังกรสายฟ้าผ่าปฐพี ไมเลียต้องตายแน่นอน เพราะงั้นเพื่อเป็นการขอบคุณ ผมมีเรื่องอยากขอร้อง”
“ได้สิ ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันทำได้ จะให้ทำอะไรก็ได้”
“…เมื่อกี้ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม อะไรก็ได้เหรอ?”
เยี่ยม เป็นคำตอบที่ดีมาก
ไมเลียเป็นคนซื่อตรง เรื่องที่ผมกำลังจะขอคงทำให้เธอลำบากใจแน่ การให้รับปากไว้ก่อนจึงช่วยได้มาก
ทีนี้เหลือแค่ยืนยันเรื่องหนึ่ง
“ก่อนอื่น ผมมีคำถาม ระหว่างที่ผมหายไป ไมเลียอยู่ที่ไหน?”
“ฉันเฝ้าอยู่ตรงนี้ เพื่อปกป้องคนที่อพยพจากฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังจะบุกมา”
เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น ผมคงบอกว่านั่นคือการฆ่าตัวตายชัด ๆ... แต่คราวนี้คงต้องขอบคุณความบ้าบิ่นของเธอ
“ตอนนั้นมีใครอยู่ด้วยไหม?”
“ไม่มี นี่เป็นภารกิจที่เท่ากับไปตาย ไม่มีใครยอมรับหน้าที่นี้หรอก”
“…งั้นก็หมายความว่า ตั้งแต่นั้นมายังไม่มีใครเห็นไมเลียเลยสินะ?”
“คงอย่างนั้น”
สมบูรณ์แบบ เท่านี้สิ่งที่ผมทำมาก็ไม่สูญเปล่าแล้ว