“แกคือไอ้โง่ที่คิดจะเป็นนักผจญภัยทั้งที่เป็นแค่โนวิซสินะ?”
ผู้คุมสอบของกิลด์รับใบสอบจากพนักงานต้อนรับ ก่อนจ้องผมเขม็ง เขาเป็นซอร์ดส์แมนอายุราวสามสิบ แม้จะไม่ได้ตัวใหญ่มหึมา แต่ร่างกายกำยำได้รูป
...อือ ท่าทางผมจะชนะไม่ได้จริง ๆ
ที่นี่ไม่มีระบบให้ดูสเตตัสเหมือนใน BBO แต่ถ้ามี สเตตัสของผู้คุมสอบคงสูงกว่าผมราวสิบเท่า
“ผมเอง ถ้าออมมือให้หน่อยจะขอบคุณมาก”
ใน BBO มีสนามที่ต่อสู้กันได้โดยไม่ได้รับความเสียหาย แต่คงหวังให้ที่นี่มีอะไรแบบนั้นไม่ได้ อืม...ชักอยากถอนตัวจากการสอบแล้วสิ
“เกรงว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้ นักผจญภัยที่เป็นโนวิซมีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ หน้าที่ของฉันคือป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น”
ดูท่าว่าเขาจะไม่ออมมือ ผมรู้สึกว่าพอประดาบกัน อีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ สุดท้ายอาจกดผมลงกับพื้นแล้วบิดแขนเพื่อสั่งสอนก็ได้ แต่ไหน ๆ ก็บอกว่าจะสอบแล้ว ลองดูสักตั้งเถอะ
“เข้าใจแล้ว แต่อย่าให้บาดเจ็บหนักก็พอ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นมืออาชีพ จะให้เจ็บแค่ระดับที่หายได้ทันทีเท่านั้น”
เขาเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของลานฝึกซึ่งใช้เก็บอาวุธ แล้วหยิบดาบไม้ออกมา ดูเหมือนจะเลือกใช้อาวุธชิ้นนั้น แน่นอนว่าสอบกันทั้งทีคงไม่ใช้ดาบจริง เพราะมันอันตราย
ผมเดินไปยังมุมเดียวกัน
“ตกลงใช้ดาบไม้นี่สินะ”
“ถ้ามีดาบที่ใช้จนถนัด จะใช้เล่มนั้นก็ได้”
เขาพูดพลางชี้มาที่ดาบของผม แบบนั้นอันตรายเกินไป
“นี่เป็นดาบจริง มีคมด้วยนะ”
“ไม่เป็นไร ยังไงแกก็ฟันไม่โดนอยู่แล้ว”
เข้าใจแล้ว เขากำลังดูถูกผม เมื่อเทียบความแตกต่างของร่างกายก็คงไม่แปลก
“ไม่ล่ะ ผมใช้ดาบไม้เหมือนกัน ขอยืมสักเล่มได้ไหม?”
“เลือกเอาตามใจชอบ”
เหตุผลที่ผมเลือกดาบไม้ก็เพราะมันเบากว่า ไม่ได้ต้องฆ่าเขาเสียหน่อย ใช้ดาบไม้ย่อมได้เปรียบกว่า
“...เอาเล่มนี้”
หลังทดลองดาบไม้อยู่หลายเล่ม ผมก็เลือกเล่มที่ค่อนข้างสั้น ความยาวพอดีกับรูปร่างของผม
“เลือกเสร็จแล้วสินะ?”
“อือ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลย”
เขาพูดพลางหันมาเผชิญหน้ากับผม เราอยู่ห่างกันราวห้าเมตร
“ดิฉันจะทำหน้าที่เป็นกรรมการค่ะ”
พนักงานต้อนรับกล่าวหลังตรวจดูว่าเราทั้งคู่พร้อมแล้ว ดูเหมือนเธอจะเป็นกรรมการให้ ถึงผมจะคิดว่าไม่จำเป็นก็เถอะ
“ทั้งสองฝ่ายพร้อมไหมคะ?”
“พร้อม”
“ผมพร้อมทุกเมื่อ”
เมื่อได้ยินคำตอบ เธอก็สูดลมหายใจลึก ก่อนประกาศด้วยเสียงดังกังวาน
“การสอบเข้ากิลด์นักผจญภัย...เริ่มได้!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ผู้คุมสอบก็ค่อย ๆ ย่นระยะห่างเข้ามา ส่วนผมยืนอยู่กับที่ รอดูว่าเขาจะทำอะไรเป็นอย่างแรก ผมจะมีโอกาสตอนอีกฝ่ายใช้สกิล สกิลของซอร์ดส์แมนรุนแรงกว่าการโจมตีปกติมาก แต่สิ่งที่ต้องแลก—เว้นแต่จะเป็นสกิลพิเศษบางชนิด—คือไม่สามารถเปลี่ยนท่วงท่าระหว่างใช้งานได้
ตัวอย่างเช่น พาวเวอร์สแลชทำให้โจมตีได้รุนแรงกว่าปกติมากกว่าสิบเท่า แต่จนกว่าจะเหวี่ยงดาบจบ ผู้ใช้จะทำอย่างอื่นไม่ได้ หลังการโจมตีหนึ่งครั้งจะมีช่วงที่ไร้การป้องกันประมาณ 0.5 ถึง 0.7 วินาที ต่อให้ผมอ่อนแอกว่า เวลาขนาดนั้นก็มากพอให้โจมตีโดน เราเรียกช่วงนี้ว่ารีคัฟเวอรีไทม์ (ช่วงหลังใช้สกิลที่ผู้ใช้ขยับเปลี่ยนท่าหรือทำอย่างอื่นไม่ได้)
แต่ผู้คุมสอบย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน ทางเลือกเดียวของผมคือหลอกล่อให้เขาใช้สกิลในจังหวะที่หลบได้ง่าย ผมค่อนข้างถนัดกลยุทธ์แบบนี้ แต่ถ้าอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาด้วยสมรรถภาพทางกายล้วน ๆ โดยไม่ใช้สกิล ผมคงแย่แน่
ผมจับตาดูเพื่อคาดเดาการเคลื่อนไหว พอระยะห่างเหลือราวสามเมตร เขาก็ยกดาบขึ้นเหนือศีรษะแล้วพุ่งเข้ามา คิดจะฟันลงจากด้านบนสินะ
ผมรับการโจมตีนี้ตรง ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นการต่อสู้จะกลายเป็นการประชันกำลังระยะประชิด ซึ่งผมไม่มีทางชนะ
ผมจึงขยับไปทางซ้ายครึ่งก้าว เลื่อนจุดศูนย์ถ่วงเพียงเล็กน้อย การฟันลงจากด้านบนมีพลังรุนแรงแต่หลบง่าย ทว่าหากขยับมากเกินไป จุดศูนย์ถ่วงจะเสียจนเปิดช่องให้อีกฝ่าย ผมจึงเคลื่อนตัวให้น้อยที่สุด แค่พอหลบการโจมตีเท่านั้น
ระหว่างนั้น ผู้คุมสอบกลับใช้การ์ดครัช (สกิลที่ใช้พลังมหาศาลทำลายการป้องกันของเป้าหมาย) อย่างที่ผมไม่คาดคิด หากตั้งรับ การโจมตีนี้บดขยี้ผมแน่
แต่การใช้สกิลนี้ในจังหวะดังกล่าวเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะผมเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อหลบแล้ว การใช้มันตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเชื้อเชิญให้ผมฉวยโอกาสโจมตีในช่วงรีคัฟเวอรีไทม์
เขาอาจวางแผนอะไรไว้ก็ได้ มีความเป็นไปได้ว่าโลกนี้ไม่มีรีคัฟเวอรีไทม์ของสกิลเหมือนใน BBO ผมจึงคิดจะมองข้ามโอกาสนี้แล้วเฝ้าดูการเคลื่อนไหวต่อไป
แต่ร่างกายกลับสวนไปเองแล้ว แทบจะเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ ประสบการณ์ทั้งหมดที่สั่งสมมาใน BBO ไม่ยอมให้ผมปล่อยช่องว่างเช่นนี้หลุดมือ
จุดศูนย์ถ่วงเคลื่อนไปข้างหน้าเพื่อสวนกลับแล้ว หากถอยตอนนี้จะกลายเป็นเปิดช่องให้อีกฝ่ายเสียเอง ผมจึงล้มเลิกความคิดนั้น แล้วเหวี่ยงดาบออกไปพร้อมภาวนาให้ผู้คุมสอบเปลี่ยนการเคลื่อนไหวไม่ได้
เป็นไปตามที่คาด การเคลื่อนไหวของเขาถูกสกิลจำกัดไว้ จึงได้แต่เหวี่ยงดาบลงมาโดยหยุดไม่ได้ เมื่อผมหลบการโจมตีสำเร็จ อีกฝ่ายก็กลายเป็นเป้านิ่ง
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ เขาคงจงใจเปิดช่องให้ หากแสดงให้เห็นว่าต่อสู้ได้ก็คงยอมให้ผ่าน ถ้าผมทำคริติคอลฮิตใส่เป้าหมายง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ ต่อให้ถูกปรับตกก็เข้าใจได้ ผมจึงเหวี่ยงดาบออกไป
คริติคอลฮิต
แม้ดาบไม้จะฟันเขาไม่เข้า แต่ผู้คุมสอบกลับถูกกระแทกจนลอยกระเด็น ในเวลาเดียวกัน เสียงของพนักงานต้อนรับก็ดังขึ้น
“พะ—พอแค่นั้นค่ะ!”
ดูเหมือนผมจะสอบผ่าน ดีจริง ๆ ที่ผู้คุมสอบออมมือให้
“ฉันถูกซัดกระเด็นงั้นเหรอ? ด้วยฝีมือโนวิซที่ไม่ได้ใช้สกิลเลยเนี่ยนะ?”
เขาพึมพำด้วยสีหน้าตกตะลึงทั้งที่ยังนอนอยู่บนพื้น ยังอุตส่าห์แสดงต่ออีก เป็นคนดีจริง ๆ ผมขอบคุณเขาอยู่ในใจแล้วยื่นมือไปให้
“ขะ...ขอบใจ”
เขาจับมือผมแล้วลุกขึ้น แต่ยังคงมีสีหน้าตกตะลึง
แสดงเก่งชะมัด
“ตกลงผมสอบผ่านไหม?”
“ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ในเมื่อเอาชนะแบบนี้ แกก็สอบผ่าน ไปเรียนวิชาดาบแบบนั้นมาจากไหน?”
“ฝึกเอง”
ผมตอบสั้น ๆ จะบอกได้อย่างไรว่าฝึกมาจากเกมในชาติก่อน พอมาคิดดูแล้ว BBO เป็นสถานที่ฝึกวิชาดาบที่ยอดเยี่ยม ต่อให้เหวี่ยงดาบกี่ครั้งก็ไม่เหนื่อย อีกทั้งยังฝึกต่อสู้ได้โดยไม่ต้องกลัวบาดเจ็บ
ด้วยเหตุนี้ สกิลที่ตามปกติต้องใช้เวลาฝึกหลายวันกว่าจะเชี่ยวชาญ ผมกลับเรียนรู้ได้ภายในวันเดียว เกมยังมีระบบตรวจสอบข้อมูลการเหวี่ยงดาบด้วย สมัยนั้นผมกับเพื่อน ๆ เคยศึกษากันว่าจะเหวี่ยงดาบอย่างไรให้มีประสิทธิภาพสูงสุด
“เข้าใจแล้ว ฝึกด้วยตัวเองแต่กลับแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ โลกช่างกว้างใหญ่จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะถูกดาบของโนวิซซัดกระเด็น”
“ไม่หรอก ผมทำได้เพราะคุณออมมือให้ต่างหาก ถ้าเอาจริง ผมคงไม่มีโอกาสชนะ”
เขาจงใจเปิดช่องให้เห็นชัดขนาดนั้น ด่านโบนัสยังยากกว่าเสียอีก บางทีแผนของเขาอาจเป็นการข่มขู่ก่อนเริ่มสอบ เพื่อคัดคนใจเสาะออกไปก็ได้
“ออมมือ?”
“อือ คุณจงใจใช้การ์ดครัชใช่ไหม?”
“ไม่รู้ว่าแกหมายถึงอะไร”
สีหน้าของเขาบอกว่าไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูดเลยสักนิด คงอยากปิดบังเรื่องที่ออมมือให้ต่อไปสินะ
ไม่ว่าอย่างไร เท่านี้การลงทะเบียนกับกิลด์ของผมก็ได้รับอนุมัติแล้ว