“พวกมันไม่ได้ถูกจัดเป็นแรงก์ E เพราะรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่หรอกเหรอ?”
“พวกมันรวมฝูงก็จริงค่ะ แต่ไม่ใช่ในจำนวนที่คนคนเดียวจะกำจัดได้เป็นร้อยตัวภายในวันเดียว! คุณกำจัดไปกี่ฝูงคะ?”
“...แค่ฝูงเดียว”
ถึงผมจะไม่ค่อยแน่ใจนักว่า พวกที่มารวมตัวกันจากทั่วทั้งป่าจะนับเป็น ‘ฝูงเดียว’ ได้หรือเปล่า
พนักงานต้อนรับแสดงสีหน้าฉงน
“ฝูงเดียวแต่มี 276 ตัว... เดี๋ยวก่อนนะคะ... ช่วยเอาหัวหอกที่ได้จากสเปียร์เมาส์มาให้ดิฉันดูหน่อยค่ะ!”
“ได้สิ”
ผมตอบพร้อมยื่นหัวหอกของสเปียร์เมาส์ให้เธอ
“นี่มัน... ของอาร์มีสเปียร์เมาส์ (มอนสเตอร์หนูที่รวมตัวเป็นกองทัพ) นี่คะ!” เธอโพล่งเสียงดังทันทีที่เห็นหัวหอก
“เป็นมอนสเตอร์คนละชนิดกันเหรอ?”
“ต่างกันมากเลยค่ะ! สเปียร์เมาส์ธรรมดาอยู่แรงก์ E แต่อาร์มีสเปียร์เมาส์เป็นมอนสเตอร์แรงก์ C”
อ้อ แรงก์ C นี่เอง มิน่าถึงแข็งแกร่ง พอมาคิดดูแล้ว ผมรู้สึกจริง ๆ ว่าเดินไปไกลกว่าตำแหน่งป่าสเปียร์เมาส์ที่เธอบอก คงเลี้ยวผิดทางที่ไหนสักแห่ง
...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...
“ผมทำคำร้องล้มเหลวเหรอ?”
“ทำไมถึงกังวลเรื่องนั้นก่อนล่ะคะ? ปกติแล้ว การเผชิญกองทัพอาร์มีสเปียร์เมาส์เพียงลำพังหมายถึงความตายสถานเดียวเลยนะคะ”
จริงเหรอ...? ขนาดโนวิซอย่างผมยังจัดการพวกมันได้ทั้งหมด ถ้าเป็นซอร์ดส์แมนก็น่าจะกำจัดคนเดียวได้อย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ?
แล้วผมก็นึกถึงเซลฟ์เคียวขึ้นมา มันเป็นสกิลที่คนในโลกนี้ไม่ใช้ หากไม่มีสกิลนั้น การกำจัดอาร์มีสเปียร์เมาส์ตามลำพังอาจเป็นเรื่องยากสุด ๆ จริงก็ได้
“เอาเถอะ ผมกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ตอนนี้จะโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์ เปลี่ยนคำร้องเป็นกำจัดอาร์มีสเปียร์เมาส์แทนได้ไหม?”
“ไม่ได้แน่นอนค่ะ”
เลวร้ายที่สุด... ความฝันของผม... พังหมดแล้ว อุตส่าห์คิดว่าจะได้เงินมากกว่า 1,100,000 กิล!
ช่างเถอะ อย่างน้อยยังมีเงิน 640,000 กิลจากคำร้องกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟ วันนี้ยอมรับแค่นั้นก็ได้
ขณะที่ผมกำลังหดหู่ พนักงานต้อนรับก็เอ่ยขึ้น
“แต่ราคาหัวหอกของอาร์มีสเปียร์เมาส์ สูงกว่ารางวัลคำร้องกำจัดสเปียร์เมาส์รวมกับราคาหัวหอกของมันเสียอีกนะคะ”
“จริงเหรอ?”
“ก็เป็นมอนสเตอร์ระดับบนของแรงก์ C นี่คะ หัวหอกหนึ่งชิ้นขายได้ 20,000 กิลค่ะ”
หัวหอกหนึ่งชิ้นราคา 20,000 กิล แทบจะเท่ากับเงินที่ได้จากคำร้องเลสเซอร์วูล์ฟเลย แม้จะถือว่าค่อนข้างถูกสำหรับมอนสเตอร์แรงก์ C แต่เมื่อคิดว่ากำจัดพวกมันคราวละมาก ๆ ได้ง่าย ราคานี้ก็สูงจนน่าเหลือเชื่อ แถมอาร์มีสเปียร์เมาส์หนึ่งตัวยังฆ่าง่ายกว่าเลสเซอร์วูล์ฟหนึ่งตัวด้วย
...หืม? เดี๋ยวนะ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...
“ผมมีหัวหอก 276 ชิ้น เท่ากับจะได้เงิน 5,520,000 กิลเหรอ?”
“ทางเรามีข้อจำกัดเรื่องจำนวนที่รับซื้อค่ะ...”
เธอตอบก่อนตรวจดูเอกสารบางอย่าง ครู่ต่อมา สีหน้าก็พลันสดใสขึ้น
“ดูเหมือนเราจะรับซื้อได้ทั้งหมดค่ะ! ที่จริงตอนนี้หัวหอกของอาร์มีสเปียร์เมาส์กำลังขาดแคลน นี่เป็นข่าวดีมากสำหรับพวกเราเลยค่ะ!”
แล้วผมก็หาเงินสำหรับเดินทางไปนครหลวงได้ครบเสียอย่างนั้น มันง่ายเกินไปจนรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
“ตกลง ขายทั้งหมดเลย อ้อ มีเขี้ยวของเลสเซอร์วูล์ฟด้วย”
“จะจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!”
เธอรับวัตถุดิบไป ก่อนนำเงินมาให้
สมกับเป็นกิลด์จริง ๆ มีเงินทุนมหาศาลถึงขนาดจ่ายเงินก้อนโตแบบนี้เป็นเงินสดได้ในคราวเดียว
“กรุณาตรวจสอบเงินรางวัลด้วยค่ะ”
เธอกล่าวพร้อมยื่นเหรียญทองจำนวนมาก และเหรียญสีขาวแวววาวอีกห้าเหรียญให้
เหรียญแพลทินัม... เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“ถ้าจำไม่ผิด เหรียญแพลทินัมหนึ่งเหรียญมีค่า 1,000,000 กิลใช่ไหม?”
“ถูกต้องค่ะ นานมากแล้วที่ดิฉันไม่ได้จ่ายรางวัลเป็นเหรียญแพลทินัม ขอแนะนำว่าอย่านำออกมาให้ใครเห็นในที่สาธารณะนะคะ พวกหัวขโมยจะหมายตาคุณ”
“แถวนี้มีหัวขโมยด้วยเหรอ?”
“บริเวณนี้รักษาความปลอดภัยได้ดี จึงมีไม่มากค่ะ ถ้าไม่ใช่โจรที่แข็งแกร่งจริง ๆ คุณคงไล่พวกมันไปได้สบาย หรือจะฆ่าทิ้งตรงนั้นเลยก็ได้ค่ะ”
เดี๋ยวนะ ทำแบบนั้นได้จริงเหรอ? ผมอยากหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับหัวขโมย หากถูกลอบโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวคงแย่แน่ ถ้าพวกมันถนัดการต่อสู้ตัวต่อตัว ก็คงไม่ง่ายเหมือนตอนสู้กับผู้คุมสอบ
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เทเรซาก็พูดขึ้น
“ว่าแต่คุณเอลด์คะ เมื่อได้เงินรางวัลก้อนนี้แล้ว ก็เดินทางไปนครหลวงได้แล้วใช่ไหม?”
“ครับ ผมจะออกเดินทางวันนี้ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”
วิธีของเทเรซาค่อนข้างบังคับกันไปหน่อย... ไม่สิ ต้องเรียกว่าเจ้าเล่ห์มากกว่า แต่หากไม่มีเธอ ผมคงหาเงินสำหรับเดินทางไปนครหลวงในเวลาอันสั้นแบบนี้ไม่ได้แน่
“น่าเสียดายจังที่คุณเอลด์จะไปแล้ว ช่วงนี้เราไม่มีนักผจญภัยเก่ง ๆ เลยค่ะ”
“ถ้ามีโอกาส ผมจะแวะกลับมา”
เมื่อมองโดยรวม ผมสนุกกับการอยู่ในเมืองนี้ ผู้คุมสอบก็เป็นคนดีด้วย
“คุณจะไปทำอะไรที่นครหลวงหรือคะ?”
“ผมมีธุระสำคัญต้องจัดการ เป็นเรื่องที่จะช่วยให้เติบโตในฐานะนักผจญภัย”
เปลี่ยนอาชีพที่มหาวิหารในนครหลวง ผมยังไม่แน่ใจว่าจะทำแบบนั้นในโลกนี้ได้หรือเปล่า แต่มั่นใจว่าระบบเปลี่ยนอาชีพมีอยู่จริง
มีเหตุผลอยู่หลายข้อที่ทำให้เชื่อเช่นนั้น แต่ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อไปถึงนครหลวง เดี๋ยวก็รู้เอง
“ไว้เจอกัน”
ผมกล่าวแล้วมุ่งหน้าออกจากกิลด์ แต่เทเรซากลับเรียกไว้
“อ๊ะ คุณเอลด์คะ! ดิฉันมีเรื่องสุดท้ายจะบอกค่ะ”
“อะไรเหรอ?”
“ดิฉันโกหกเรื่องคำร้องคิกราบิตค่ะ!”
...อ้อ เรื่องนั้นเอง ถ้าตอนนั้นได้รับบาดเจ็บ ผมอาจยังติดใจอยู่ แต่สุดท้ายก็ได้เงินซื้อดาบเล่มใหม่ แถมยังได้รู้ว่าตัวเองอยู่ระดับไหนในโลกนี้ ตอนนี้ไม่มีเหตุผลต้องโกรธเธอแล้ว
“ไม่เป็นไร ผมไม่ติดใจแล้ว แต่แนะนำว่าอย่าทำแบบนี้กับคนอื่นนะ อาจทำให้พวกเขาไม่พอใจได้”
“ไม่ทำแน่นอนค่ะ!”
หลังกล่าวลากัน ผมก็ออกจากกิลด์
เอาละ! นครหลวงกำลังรออยู่!