หลังจากเดินมาราวสามสิบนาที ในที่สุดผมก็มองเห็นป่าอยู่เบื้องหน้า ตรงตามตำแหน่งที่ได้รับการบอกมา
ที่นั่นคงเป็นป่าแห่งที่สองของเอเลีย ผมคิดพลางเดินเข้าไปด้านใน
“นั่นคือคิก... ราบิตเหรอ?”
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในป่า ผมก็เห็นบางอย่างเคลื่อนไหว ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่มีถึงหกตัว
ทว่าพวกมันดูผิดแปลกไปจากที่ควรจะเป็น ตามชื่อแล้ว คิกราบิตเป็นมอนสเตอร์ประเภทกระต่าย และจากข้อมูลในคู่มือมอนสเตอร์ มันมีระยะตรวจจับประมาณสิบห้าเมตร ต่อให้เป็นโนวิซอย่างผมก็น่าจะมองเห็นมันก่อน
แต่พวกที่อยู่ตรงหน้ากลับดูเหมือนหมาป่ามากกว่า ทั้งรูปร่างและขนาดเหมือนเลสเซอร์วูล์ฟในคู่มือมอนสเตอร์ทุกประการ ที่สำคัญที่สุดคือ ทั้งที่ผมยังอยู่ห่างจากพวกมันราวห้าสิบเมตร พวกมันกลับสังเกตเห็นและกำลังตรงเข้ามาหา
พนักงานต้อนรับคนนั้นหลอกผม เธอโกหกว่าแถวนี้ปลอดภัย แล้วส่งผมมาทำคำร้องกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟที่เธอเสนอไว้ตั้งแต่แรก
ถึงตอนนี้จะรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว พวกเลสเซอร์วูล์ฟเห็นผมและกำลังพุ่งตรงเข้ามา
พวกมันช้ากว่าวูล์ฟทั่วไป แต่ก็ยังเร็วกว่าโนวิซอย่างผม หนีไม่พ้นแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้
“หกตัว... แถมยังช้ากว่าวูล์ฟใน BBO”
ถ้ารักษาความเยือกเย็นและรับมืออย่างเหมาะสม ผมชนะแน่นอน ระหว่างวิเคราะห์สถานการณ์ ผมหมุนตัวกลับไปตั้งดาบรับ พวกเลสเซอร์วูล์ฟพุ่งเข้ามาตรง ๆ ผมแสร้งทำเป็นว่าจะปะทะซึ่งหน้า ก่อนกระโดดไปทางซ้ายในจังหวะก่อนที่พวกมันจะโถมใส่
สี่ตัวหน้าพุ่งผ่านจุดที่ผมยืนอยู่เมื่อครู่ไป แต่อีกสองตัวยังตามการเคลื่อนไหวของผมทัน ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ต้องการ
“หนึ่งตัว!”
เลสเซอร์วูล์ฟตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่ ผมฟันมันสวนจากด้านหน้า แน่นอนว่าเป็นคริติคอลฮิต โนวิซที่ทำคริติคอลฮิตใส่มอนสเตอร์ซึ่งพุ่งเข้ามาตรง ๆ ไม่ได้ ย่อมไม่มีทางต่อสู้ไหว
อีกตัวชะงักฝีเท้าเมื่อเลสเซอร์วูล์ฟที่เพิ่งถูกฟันกระเด็นเข้าไปหา เป็นโอกาสเหมาะพอดี
“สองตัว!”
ผมตวัดดาบลงด้วยคริติคอลฮิต ผ่าตัวที่สองขาดเป็นสองท่อน เท่านี้ก็กำจัดไปแล้วสองตัวโดยที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บเลย
กฎข้อแรกเมื่อต้องเผชิญศัตรูหลายตัว คืออย่ารับมือพร้อมกันหลายตัว แน่นอนว่าผมคนเดียวไม่อาจแยกศัตรูออกจากกันได้ แต่สามารถควบคุมจังหวะการต่อสู้ เพื่อสร้างช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้สู้แบบตัวต่อตัว
แค่ทำลายรูปขบวนของพวกมันแบบนี้ ชัยชนะก็แทบจะอยู่ในมือ ศัตรูสี่ตัวย่อมรับมือง่ายกว่าหกตัวมาก พวกมันพยายามไล่ตามผมอย่างไร้แบบแผน จนแนวของตัวเองแตกกระจาย
“ย่าห์!”
คราวนี้ผมเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปพร้อมเหวี่ยงดาบ เมื่อรูปขบวนของศัตรูพังแล้ว สิ่งที่ดีที่สุดคือไม่เปิดโอกาสให้พวกมันตั้งหลักใหม่ จากข้อมูลที่รวบรวมมา ผมสามารถปะทะเลสเซอร์วูล์ฟสี่ตัวตรง ๆ ได้โดยไม่มีปัญหา
หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ สังหารพวกมันทีละตัวด้วยคริติคอลฮิตทั้งหมด
“เหลือแกเป็นตัวสุดท้าย!”
ผมกำจัดพวกมันได้หมดโดยไม่ลำบากนัก จากนั้นก็รู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น หรือว่าจะเลเวลอัป? เมื่อคิดถึงจำนวนมอนสเตอร์ที่สังหารมาจนถึงตอนนี้ ก็คงไม่น่าแปลกใจหากเลเวลเพิ่มขึ้นจริง
ใน BBO เวลาเลเวลอัปจะมีภาพเอฟเฟกต์อลังการพร้อมเสียงแตรบรรเลง แต่โลกนี้คงไม่มีอะไรแบบนั้น ก่อนอื่น ผมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าโลกนี้มีระบบเลเวลหรือเปล่า ทดสอบดูก็น่าจะรู้เร็วกว่า จึงหยิบก้อนกรวดขึ้นมาจากพื้น
“รีอินฟอร์ซด์สโตนโธรวิง (สกิลขว้างหินเสริมพลัง)”
เมื่อร่ายชื่อสกิล แสงก็ห่อหุ้มแขนขวา ผมเหวี่ยงแขนแล้วขว้างก้อนกรวดออกไป มันพุ่งฉิวผ่านอากาศโดยมีแสงห่อหุ้มอยู่
นี่เป็นสกิลที่โนวิซเรียนรู้เมื่อถึงเลเวล 2 ก่อนออกจากบ้านเกิด ผมยังใช้ไม่ได้ แต่ตอนนี้ใช้ได้แล้ว แปลว่าเลเวลอัปอย่างแน่นอน
“วันแรกทำได้ขนาดนี้ก็ไม่เลว”
ทั้งสมัครเข้ากิลด์และเลเวลอัป สำหรับการเป็นนักผจญภัยวันแรก นับว่าเป็นผลงานยอดเยี่ยมทีเดียว
เอาละ ได้เวลากลับแล้ว ผมต้องไปเอาเรื่องพนักงานต้อนรับคนนั้นสักหน่อย
◇
“ล่าคิกราบิตได้บ้างไหมคะ?”
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังกลับจาก ‘การล่าคิกราบิต’ เทเรซาก็ต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มสดใส
แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องสินะ? แน่นอนว่าผมคิดวิธีรับมือสถานการณ์นี้ไว้แล้ว
“ทางกิลด์เรียกมอนสเตอร์ตัวนี้ว่าคิกราบิตเหรอ?”
ผมถามพลางนำซากเลสเซอร์วูล์ฟที่ไม่มีหัวออกมาให้ดู ตั้งใจเหลือไว้หนึ่งตัวเพื่อกลับมาเอาเรื่องเธอโดยเฉพาะ
“น่าแปลกใจจังค่ะ ใน ‘ป่าคิกราบิต’ ไม่น่าจะมีเลสเซอร์วูล์ฟอยู่นะคะ” เธอกล่าวโดยสีหน้าไม่มีวี่แววประหลาดใจแม้แต่น้อย
“ผมเพิ่งเคยได้ยินชื่อสถานที่นั้นเป็นครั้งแรก”
“เอ๊ะ? ดิฉันจำได้ว่าแนะนำป่าคิกราบิตไปนะคะ แปลกจัง ดูเหมือนคุณจะหลงไปป่าแห่งที่สองของเอเลียแทนเสียแล้ว”
เข้าใจแล้ว เธอตั้งใจตีหน้าซื่อไปจนถึงที่สุด แต่พอพูดแบบนี้ ผมก็ไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าเธอโกหก นี่มันใช้อำนาจตามอำเภอใจชัด ๆ ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
“ครับ ดูเหมือนผมจะไปป่าแห่งที่สองของเอเลีย ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับทำงานล้มเหลว ช่วยยกเลิกคำร้องให้ด้วย ไม่มีบทลงโทษใช่ไหม?”
ผมพูดพลางยื่นบัตรกิลด์ให้
“ตายจริง! ดิฉันนี่สะเพร่าจังเลยค่ะ!” เธออุทานด้วยเสียงดังและท่าทางเกินจริง
ผมพอเดาได้แล้วว่าเรื่องจะไปทางไหน ถึงจะเดาได้ แต่ก็จะถามอยู่ดี
“มีอะไรเหรอ?”
“ดูเหมือนดิฉันจะทำพลาด แล้วลงทะเบียนคำร้องกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟให้แทนค่ะ คุณกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟมาแล้วใช่ไหมคะ?”
“ครับ หกตัว มีเขี้ยวของพวกมันมาด้วย” ผมตอบพร้อมนำเขี้ยวหมาป่าออกมาให้ดู
ถึงขั้นนี้ก็แทบจะเท่ากับเธอยอมรับแล้วว่าจงใจทำ ผมโกรธได้หรือยัง?
“รวมเขี้ยวกับรางวัลแล้ว ตัวละ 19,000 กิลค่ะ วัตถุดิบอยู่ในสภาพดี ดิฉันจึงเพิ่มโบนัสให้อีกตัวละ 1,000 กิล เป็นตัวละ 20,000 กิล รวมทั้งหมด 120,000 กิลค่ะ!”
เธอกล่าวพร้อมยื่นเงิน 120,000 กิลมาให้
...เอาเถอะ ยกโทษให้ก็ได้ ถ้ารับคำร้องคิกราบิต ผมคงได้เงินแค่ประมาณ 1,500 กิลเท่านั้น
เธอคงพิจารณาทั้งความสามารถของผมและความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ แล้วเลือกคำร้องที่ทำเงินได้มากที่สุดให้ เทเรซานี่ใจดีจริง ๆ
เพราะเธอ ผมจึงรู้สึกว่าเข้าใกล้เป้าหมายที่จะเดินทางไปนครหลวงอีกก้าว แถมยังได้รู้จักคำร้องที่ทำกำไรดีด้วย ผมหาเงินจากคำร้องกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟได้
“พรุ่งนี้จะมีคำร้องกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟอีกไหม?”
“แน่นอนค่ะ ที่จริงช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครรับคำร้องกำจัด พวกเรากำลังกังวลกันอยู่พอดี”
...อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นผมจะกำจัดเลสเซอร์วูล์ฟให้มากขึ้น เพื่อช่วยงานกิลด์แล้วกัน
ผมออกจากกิลด์หลังจากพูดคุยกันเสร็จ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ