「สำเร็จแล้ว! พวกเราโค่นมันได้แล้ว!」
「ออกมาได้แล้วนะ! เราชนะแล้ว!」
เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ผู้คนในเรือก็ส่งเสียงยินดีลั่น ก่อนพากันกลับขึ้นมาบนดาดฟ้า
「ไชโย! เรารอดแล้ว!」
「ยังมีชีวิตอยู่!」
「ขอเสียงโห่ร้องให้ยอดนักดาบปริศนาผู้แข็งแกร่งและฝีมืออันเหลือเชื่อของเขา รวมถึงเหล่าวิซาร์ดและอาร์เชอร์ด้วย!」
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ผมค่อยๆ ปลีกตัวออกมาเงียบๆ แล้วซ่อนตัว หากยังอยู่ต่อ ผมคงถูกยกให้เป็นบุคคลสำคัญที่นำทุกคนโค่นซีดรากอน เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่นี่เป็นขุนนางกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกิลด์
สิ่งที่ผมควรหลีกเลี่ยงที่สุดในตอนนี้คือการตกเป็นจุดสนใจมากเกินไป เพราะมันมีแต่จะขัดขวางเป้าหมายในการเปลี่ยนอาชีพที่นครหลวง
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมยังไม่เคยได้ยินใครในโลกนี้กล่าวถึงการเปลี่ยนอาชีพที่มหาวิหารของนครหลวงเลย บางทีที่นั่นอาจไม่มีใครเปลี่ยนอาชีพกันแล้วก็ได้
แต่ตราบใดที่รู้บทร่าย ก็ยังสามารถเปลี่ยนอาชีพที่มหาวิหารด้วยตัวเองได้ แผนของผมคือแอบเข้าไปตอนกลางคืนแล้วจัดการให้เรียบร้อย ใช่ นั่นคือแผนที่วางเอาไว้…
「อ้อ มาซ่อนอยู่ตรงนี้เองเหรอ」
ไมนาหาผมเจอ เมื่อคิดว่าลูกเรือทุกคนที่นี่แทบจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอ การตามหาผมคงไม่ยากนัก
「ใช่ ผมไม่อยากได้รับคำสรรเสริญว่าเป็นผู้นำในการโค่นซีดรากอน ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง ตอนนี้ผมอยากหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจให้มากที่สุด」
「ถ้าอย่างนั้นฉันก็ให้รางวัลไม่ได้สิ จะนำเงินบริษัทมาใช้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควรไม่ได้เสียด้วย」
「ผมไม่ได้ต้องการรางวัลหรอก เรือเองก็เสียหาย ผมทำไปเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น」
แค่ปรุงยาง่ายๆ ผมก็ได้รับเงินยี่สิบล้านกิลมาแล้ว มากเสียจนรู้สึกเกรงใจด้วยซ้ำ
「เอลด์ไม่ได้ช่วยแค่ตัวเอง แต่ช่วยพวกเราทุกคนไว้ อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่อยากเป็นจุดสนใจ ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้ ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณเอลด์แล้วกัน ถ้าต้องการอะไรหรือเดือดร้อนเรื่องไหนก็แวะมาที่สำนักงานของเรา ฉันยินดีช่วย ต่อให้เอลด์มาขอเงินหนึ่งร้อยล้านกิลเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเพราะเงินขาดมือก็ตาม」
อืม… ไม่รู้ทำอย่างไร ผมถึงได้ทำให้คนใหญ่คนโตติดหนี้บุญคุณเสียแล้ว
「แต่ต้องยอมรับเลยว่าเอลด์แข็งแกร่งมาก ตอนแรกเห็นถืออาวุธซอมซ่อเลยคิดว่าไม่ใช่เสียอีก」
「ซอมซ่อเหรอ ดาบเล่มนี้ราคาตั้งหนึ่งแสนห้าหมื่นกิลนะ!」
พูดจาเสียมารยาทจริง นี่คือดาบที่แพงที่สุดในเอเลียเชียวนะ
「ใช่ ดูจากราคาแล้ว นั่นเป็นอาวุธที่นักผจญภัยแรงก์ E ใช้กันแน่นอน นักผจญภัยแรงก์สูงจะไม่พกดาบแบบนั้นหรอก」
「ผมอยู่แรงก์ F เพราะงั้นก็เหมาะแล้วนี่」
「ไม่มีทาง!」
「ผมพูดความจริง」 ผมบอกพลางยื่นบัตรกิลด์ให้เธอ
ไมนามองบัตรแล้วนิ่งอึ้งไป
「ดูเหมือนกิลด์ที่เอลด์สมัครจะประเมินคนไม่เป็นเลยนะ ฉันมีคนรู้จักอยู่ในกิลด์ เดี๋ยวจะช่วยพูดให้เอลด์ได้รับการประเมินใหม่เป็นแรงก์ที่เหมาะสมโดยเร็วที่สุด คนที่ชมการต่อสู้เมื่อครู่บางส่วนก็เป็นผู้บริหารระดับสูง เอลด์อาจได้เลื่อนถึงแรงก์ B เลยก็ได้」
「อย่าเลย ต่อให้ได้แรงก์สูงขนาดนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อผมยังขาดประสบการณ์」
「ขาดประสบการณ์เหรอ เมื่อครู่ดูไม่เหมือนแบบนั้นเลยนะ แต่ถ้าไม่ต้องการจริงๆ ฉันก็จะไม่ฝืน เอลด์คงมีเหตุผลของตัวเอง」
จากการต่อสู้เมื่อครู่ ผมยืนยันได้แล้วว่าสกิลและสเตตัสของคนในโลกนี้ไม่ได้แตกต่างจากใน BBO มากนัก แต่ความแตกต่างหลักคือ คนที่นี่ไม่รู้วิธีต่อสู้อย่างถูกต้องแม้แต่น้อย
อย่างเมื่อครู่ หากแค่ยิงใส่เป้าหมายอย่างต่อเนื่องเพื่อค่อยๆ ลด HP พวกเขาก็ยังต่อสู้ได้ แม้การโจมตีง่ายๆ เช่นนั้นจะมีเทคนิคอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังง่ายกว่าการต่อสู้ระยะประชิดที่ต้องใช้คริติคอลฮิตและวางกลยุทธ์มาก
ในโลกนี้ ไม่ว่าจะมีฝีมือมากเพียงใด หากไม่มีสเตตัสถึงก็มีสิ่งที่ทำไม่ได้ ยกตัวอย่างการต่อสู้เมื่อครู่ ต่อให้ซีดรากอนหยุดนิ่งตลอดเวลา พลังโจมตีของผมก็ไม่อาจลด HP ของมันจนหมดได้แม้จะใช้เวลาสิบชั่วโมง เพราะอย่างนั้น ในเมื่อผมยังเป็นแค่โนวิซ จึงเป็นนักผจญภัยแรงก์สูงไม่ได้
「ว่าแต่ วิชาดาบที่เอลด์ใช้เรียกว่าอะไรเหรอ มันแตกต่างจากวิชาทุกแขนงที่ฉันเคยเห็น ทุกการเคลื่อนไหวแม่นยำและแทบไม่มีส่วนเกิน」
「…เป็นวิชาที่ผมคิดขึ้นเอง」
ใน BBO มีรูปแบบการต่อสู้ที่โดดเด่นด้านประสิทธิภาพอยู่ ต่างจาก MMO ตรงที่ VRMMO ให้อิสระด้านการเคลื่อนไหวมากกว่า ผู้เล่นแต่ละคนจึงมีรูปแบบเฉพาะตัว เหล่าผู้เล่นแรงก์สูงจำนวนหนึ่งใน BBO รวมตัวกันเพื่อสร้างวิชาต่อสู้รูปแบบหนึ่ง และนั่นคือวิชาที่ผมใช้เมื่อครู่ แน่นอนว่ารายละเอียดยิบย่อยของการเคลื่อนไหวจะแตกต่างกันไปตามแต่ละคน อีกทั้งผมยังเพิ่มท่าของตัวเองลงไปด้วย ดังนั้นจะเรียกว่ามันเป็นวิชาเฉพาะตัวของผมก็คงไม่ผิด ที่สำคัญ วิชานี้ไม่มีอยู่ในโลกนี้
「วิชาที่คิดขึ้นเองสินะ น่าทึ่งจริงๆ ฉันมั่นใจว่าในอนาคตเอลด์จะต้องเป็นที่รู้จักในฐานะซอร์ดส์แมนชั้นนำของราชอาณาจักรแน่นอน โชคดีจริงๆ ที่ฉันได้รู้จักเอลด์ตั้งแต่ตอนนี้」
「คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ต้องรอดูกัน」
「นั่นสินะ」
ระหว่างที่เราสองคนพูดคุยกัน นครหลวงก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็น ถึงยามค่ำคืนจะมาเยือนแล้ว แต่ผมยังมองเห็นได้ด้วยแสงไฟนับไม่ถ้วน สมกับเป็นนครหลวงจริงๆ แล้วอาคารหลังหนึ่งก็ดึงดูดสายตา
「มหาวิหาร!」
ตรงชานเมืองมีจุดหมายของผมตั้งอยู่ ตราแห่งเจียส เทพแห่งอาชีพ ถูกสลักอยู่บนกำแพง
อาคารดูทรุดโทรม ไม่มีแสงไฟแม้แต่ดวงเดียว มีเพียงแสงจากบริเวณรอบข้างส่องให้เห็น เรื่องนั้นทำให้กังวลอยู่บ้าง แต่สิ่งสำคัญในตอนนี้คือมหาวิหารแห่งเจียส เทพแห่งอาชีพ ยังมีอยู่ในนครหลวง แบบนี้ผมน่าจะหาทางเปลี่ยนอาชีพได้
「สงสัยอยู่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงร้องเสียงดัง ดีใจที่เห็นมหาวิหารขนาดนั้นเลยเหรอ ดูจากภายนอกไม่ยักรู้ว่าเอลด์เคร่งศาสนามากนะ」
「ใช่ ประมาณนั้นแหละ」
「ฉันมีคนรู้จักในศาสนจักรด้วย ถ้ามีสถานที่ไหนอยากเข้าไปก็บอกได้นะ ฉันอาจช่วยจัดการให้ได้」
เป็นข้อเสนอที่วิเศษมาก… การลอบเข้าไปในมหาวิหารไม่ใช่เรื่องง่าย หากเข้าไปได้อย่างถูกต้องย่อมดีที่สุด
「ถ้าอย่างนั้นขอรับน้ำใจไว้แล้วกัน ผมเข้าไปในนั้นได้ไหม」
ผมชี้ไปยังมหาวิหารแห่งเจียส ไมนามองอย่างฉงน
「นั่นไม่ใช่มหาวิหารของนครหลวงนะ เป็นโบสถ์เก่าที่ถูกทิ้งร้างมาหลายสิบปีแล้ว แทบจะเป็นเพียงซากปรักหักพัง มหาวิหารจริงอยู่ทางโน้นต่างหาก」
เธอชี้ไปยังอาคารขนาดมหึมาและหรูหราซึ่งตั้งอยู่ใจกลางนครหลวง แต่ที่นั่นไม่มีตราของเจียส ถ้าไปก็คงเปลี่ยนอาชีพไม่ได้
「ผมเข้าไปในซากปรักหักพังโดยไม่ขออนุญาตได้ไหม」
「นึกว่าเคร่งศาสนาเสียอีก ที่แท้ก็ชอบซากปรักหักพังสินะ ต่อให้เข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตก็คงไม่มีใครบ่น อาจมีพวกอันธพาลอาศัยอยู่ แต่ไม่น่ามีใครที่เอลด์รับมือไม่ได้หรอก คงไม่เป็นไร กรณีเลวร้ายที่สุดก็แค่พวกโจรใช้ที่นั่นเป็นรัง」
เข้าใจแล้ว ไมนารู้จักนครหลวงดี ถ้าเธอบอกแบบนั้น การเข้าไปโดยไม่ขออนุญาตก็คงไม่มีปัญหา แอบเข้าไปโดยไม่ให้พวกอันธพาลรู้ตัวย่อมง่ายกว่าฝ่าการรักษาความปลอดภัยของศาสนจักร
「ขอบคุณสำหรับข้อมูล ผมจะแอบเข้าไปเงียบๆ ไม่ให้พวกอันธพาลรู้ตัว」
「ฉันไม่รู้หรอกว่าเอลด์อยากเข้าไปในซากปรักหักพังนั่นทำไม แต่ถ้าต้องการ ฉันหาองครักษ์ให้ได้นะ」
「ไม่เป็นไร」
「พวกเขาคงมีแต่จะเกะกะสินะ ต่อให้เป็นองครักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ฉันหาได้ ก็คงอ่อนแอกว่าเอลด์มาก」
ผมปฏิเสธเพียงเพราะไม่อยากให้ใครเห็นตอนเปลี่ยนอาชีพ เธอยกย่องผมสูงเกินไปเพราะบทบาทในการโค่นซีดรากอน เอาเถอะ ตอนนี้ปล่อยไว้แบบนี้ก่อนแล้วกัน หลังจากเปลี่ยนอาชีพค่อยแก้ความเข้าใจผิดทีหลัง
ผมรู้สึกว่าในอนาคตคงได้พบไมนาบ่อยครั้ง ระหว่างที่เราพูดคุยกัน เรือก็แล่นเข้าใกล้นครหลวงอย่างต่อเนื่อง