เก่งเกมเกิดใหม่เป็นปราชญ์สุดแกร่งในต่างโลก

ตอนที่ 17

ดูท่าจะมีแค่ผมที่ปกป้องเรือลำนี้ได้

คราวนี้อาจแย่จริงๆ ซีดรากอนแข็งแกร่งอย่างมาก ถึงผมจะเชี่ยวชาญการต่อสู้ แต่ด้วยสเตตัสในตอนนี้ มันเกินกำลังไป ประการแรก ดาบของผมเอื้อมไม่ถึงมอนสเตอร์ที่กำลังว่ายน้ำอยู่ข้างนอกนั่น

「รวบรวมคนที่ต่อสู้ได้มาเดี๋ยวนี้! ส่วนคนอื่นให้เข้าไปหลบในเรือ!」

แม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่ไมนายังคงออกคำสั่งได้อย่างแม่นยำ ในสถานการณ์นี้ไม่มีสิ่งอื่นให้ทำแล้ว ระหว่างนั้น ซีดรากอนก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้ จากทิศทางที่มันจับจ้อง เป้าหมายของมันก็ปรากฏชัด

「แย่แล้ว มันเล็งเสากระโดงเรือ!」

「อัญมณีขับเคลื่อนเรือเหรอ?!」

「ใช่ มีเพียงเสากระโดงไม้ที่ค้ำอัญมณีนั่นอยู่ใช่ไหม ถ้ามันเอาจริง คงทำลายเสานั่นได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที」

แขนหอกของซีดรากอนทั้งแข็งและแหลมคมอย่างมาก ถ้าเป็นโลหะก็ว่าไปอย่าง แต่ไม้ธรรมดาไม่มีทางทนไหว

「แล้วเราจะทำยังไงกัน?!」

「มีทางเดียว ต้องโค่นมันก่อนเสากระโดงจะถูกทำลาย」

ผมกวาดตามองคนที่มารวมตัวกัน อืม… ดูไม่ค่อยแข็งแกร่งเท่าไร

พวกเขามีสเตตัสสูงกว่าผมอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ไม่มีใครดูแข็งแกร่งพอจะต่อกรกับซีดรากอนซึ่งๆ หน้าและเอาชนะมันได้ แค่มองสีหน้าก็รู้แล้ว ถ้าบังเอิญมีนักผจญภัยฝีมือดีโดยสารมาด้วย เรื่องคงง่ายกว่านี้มาก

แต่ยังมีเรื่องดีอยู่หนึ่งอย่าง ซีดรากอนไม่ได้ละสายตาจากเสากระโดงมาพักใหญ่แล้ว ตามกฎ มอนสเตอร์จะโจมตีสิ่งที่เคลื่อนไหว มีเพียงตอนที่พวกมันกำหนดเป้าหมายตายตัวไว้แล้วด้วยเหตุผลบางอย่างเท่านั้นที่จะไม่ทำตามกฎนั้น และเป้าหมายในครั้งนี้คือเสากระโดงเรือ

เรือลำนี้มีลักษณะพิเศษ แทนที่จะใช้ใบเรือรับแรงลม มันอาศัยอัญมณีขับเคลื่อนเรือซึ่งติดอยู่กับเสากระโดงเพื่อแล่นข้ามทะเล หากเสากระโดงถูกทำลาย เรือจะติดอยู่กลางน้ำ ขยับไปข้างหน้าหรือถอยหลังก็ไม่ได้ ได้แต่รอให้ซีดรากอนฉีกทำลายจนสิ้นซาก

ถ้าบริเวณนี้ไม่ใช่ถิ่นของซีดรากอน ก็หมายความว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง คนที่ต้องการให้เรือลำนี้จมลงสู่ก้นทะเล

ถ้ามีใครสักคนบัญชาการต่อสู้ได้ก็คงดี แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครดูจะทำหน้าที่นี้ไหว ช่วยไม่ได้ ผมคงต้องเป็นคนบัญชาการเอง

「มีใครโจมตีระยะไกลได้บ้าง」

ชายห้าคนยกมือขึ้น ดูจากอาวุธ สามคนเป็นวิซาร์ด ส่วนอีกสองคนเป็นอาร์เชอร์ (อาชีพโจมตีระยะไกลด้วยธนู) ในเมื่อไม่มีนักผจญภัยคนอื่นอยู่เลย แค่นี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

พลังโจมตีของวิซาร์ดกับอาร์เชอร์สูงกว่าโนวิซมาก ด้วยจำนวนคนเท่านี้ น่าจะโค่นซีดรากอนได้ภายในห้านาที แต่ถ้าเป้าหมายของมันไม่ได้ถูกกำหนดตายตัว การโจมตีคงไม่ง่ายนัก น่าขันดีที่ความมุ่งมั่นจะจมเรือของมันกลับกลายเป็นหนทางรอดของเรา แต่เสากระโดงไม้คงทนไม่ถึงห้านาทีอยู่ดี สุดท้ายจึงแทบไม่ได้ช่วยอะไร

「ถ้ายิงใส่มันอย่างต่อเนื่องสักห้านาที พวกคุณน่าจะโค่นมันได้ มีใครปกป้องเสากระโดงตลอดห้านาทีนั้นได้บ้าง」

ไม่มีใครยกมือ อาชีพของพวกเขาน่าจะเป็นซอร์ดส์แมนหรืออาชีพอื่นที่คล้ายกัน หากผมสอนวิธีรับมือ พวกเขาน่าจะต้านซีดรากอนไว้ได้สบายๆ ห้านาที แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเวลาสอนวิธีต่อสู้กับมัน

「ดูท่าจะไม่มีทางเลือกอื่น ผมจัดการเอง」

ผมปีนขึ้นไปบนที่ยืนใกล้เสากระโดง โชคดีที่อัญมณีขับเคลื่อนเรือติดตั้งอยู่บริเวณช่วงล่างของเสา และใต้ตำแหน่งนั้นมีที่ยืนมั่นคง จากตรงนี้ ดาบของผมน่าจะเอื้อมถึงและปัดป้องการโจมตีที่พุ่งใส่อัญมณีกับเสากระโดงได้

「คุณเอลด์ ตั้งใจจะถ่วงเวลาซีดรากอนจริงๆ หรือครับ มันเป็นมอนสเตอร์แรงก์ A นะ ที่ผ่านมามีคนโค่นมันได้ไม่มากนักหรอก」

ซีดรากอนถูกโค่นมาไม่มากอย่างนั้นเหรอ มันแข็งแกร่งกว่าวูล์ฟธรรมดามาก ถ้าเป็นแบบนั้นก็สมเหตุสมผลอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น…

「ถ้าแค่ถ่วงเวลา ผมน่าจะทำได้ พวกคุณเพียงโจมตีต่อเนื่องให้โค่นมันได้ก่อนที่ผมจะถูกฆ่าก็พอ」

ความจริงผมไม่อยากสู้กับมันเลย ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงความตายอย่างแน่นอน ถ้ามีคนอื่นอยากรับมือ ผมจะยกหน้าที่ให้คนคนนั้นแล้วเผ่นออกจากตรงนี้ทันที

แต่ไม่มีใครทำได้ หากต้องเลือกระหว่างต่อสู้เองกับยืนดูมันทำลายเรือ โอกาสรอดย่อมสูงกว่าถ้าผมเป็นคนสู้ ถึงจะทรงพลัง แต่มันก็มีเพียงตัวเดียว

ใน BBO ผมฝึกฝนวิธีรับมือการโจมตีรุนแรงมานับชั่วโมงไม่ถ้วน ตราบใดที่ไม่พลาด ซีดรากอนก็ฆ่าผมไม่ได้

ผมต้องฝากชีวิตไว้กับตัวเองว่าจะไม่ทำพลาด

← ตอนที่ 1 สารบัญ ตอนที่ 18 →