เช้าวันรุ่งขึ้น
ผมกวาดตามองไปรอบห้อง ตรวจดูว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่
「…ไม่มีการโจมตีแฮะ」
รอบตัวสงบสุขจนไม่มีอะไรจะสงบไปกว่านี้แล้ว อย่างไรเสีย สวนแห่งความสิ้นหวังก็ไม่เห็นหน้าผม ส่วนคนเดียวที่ตามรอยมาได้ก็ตายไปแล้ว
「เอาล่ะ ได้เวลาไปหาอาวุธแล้ว」
ตอนนี้อาวุธเพียงอย่างเดียวที่ผมมีคือดาบ แต่ปราชญ์จำเป็นต้องใช้ไม้เท้า นั่นเป็นความรู้พื้นฐาน
ถึงจะใช้เวทได้แม้ถือเพียงดาบ แต่ความเร็วในการใช้งานกับพลังเวทนั้นต่างกัน สาเหตุที่ผมใช้『สติกกีบอมบ์』เป็นไพ่ตายแทนเวทโจมตีจริง ๆ ส่วนใหญ่ก็เพื่อชดเชยพลังที่ไม่เพียงพอ ถ้ามีไม้เท้าธรรมดาสักอัน จำนวนไฟร์แอร์โรว์ที่ต้องใช้เพื่อโค่นหมอนั่นคงลดลงเหลือครึ่งเดียว
เมื่อคิดเช่นนั้น ผมก็มองสำรวจรอบตัว ไม่มีวี่แววว่าถูกสะกดรอย คงไม่จำเป็นต้องกังวล แต่ระวังเอาไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้นย่อมดีกว่า อย่างไรเสีย ระวังตัวมากเกินไปก็ไม่เสียหาย
「…เจอแล้ว」
เดินออกจากโรงแรมมาไม่นาน ผมก็พบร้านขายอาวุธอยู่ข้างสำนักงานใหญ่กิลด์นักผจญภัยประจำนครหลวง ร้านนี้เป็นอาคารสองชั้นและกว้างขวางทีเดียว สมกับเป็นนครหลวง
ร้านขายอุปกรณ์ในเอเลียเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย ดาบที่แพงที่สุดในเอเลียมีราคาหนึ่งแสนห้าหมื่นกิล แต่ที่นี่กลับมีอาวุธราคามากกว่าหนึ่งล้านกิลวางเรียงรายอยู่ทั่วไป
ถึงอย่างนั้น ผมกลับหาไม้เท้าที่ต้องการไม่พบ มีไม้เท้าวางขายอยู่ก็จริง แต่เป็นของวิซาร์ด ไม่ใช่ของปราชญ์
ไม้เท้ามีหลายประเภท และปราชญ์สามารถใช้ได้ทุกแบบ แต่ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่า ปราชญ์จะแสดงพลังได้เต็มที่ก็ต่อเมื่อใช้ไม้เท้าที่เหมาะสมเท่านั้น
ตอนนี้จะซื้อไม้เท้าธรรมดาไปก่อนก็ได้… แต่ยังไงก็อยากได้ของดีสักอัน ผมไม่รู้จักร้านขายอาวุธแห่งอื่นในนครหลวงเสียด้วย
ระหว่างกำลังครุ่นคิด ผมก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อวันก่อนเพิ่งรู้จักใครบางคนที่อาจแก้ปัญหานี้ได้ ไมนาดูเหมือนจะรู้จักร้านขายอาวุธทุกแห่งในละแวกนี้
เธอบอกว่าถ้าต้องการอะไรก็แวะไปหาที่บริษัทแม็กเซียได้ แต่ผมไม่รู้เหมือนกันว่าสำนักงานตั้งอยู่ที่ไหน เอาเถอะ เป็นบริษัทใหญ่ อาคารสำนักงานก็คงใหญ่มากเช่นกัน ผมจึงมองไปรอบ ๆ
แล้วก็เจอ ไม่ใช่แค่ “ใหญ่มาก” แต่มันคืออาคารที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนั้น พร้อมป้ายคำว่า “บริษัทแม็กเซีย”
「ผมมาพบไมนา เธออยู่ไหมครับ」 ผมถามพนักงานต้อนรับ
เธอเพิ่งมาถึงเมื่อวาน จึงน่าจะยังอยู่ที่นี่
「ท่านประธานไมนาหรือคะ อยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครมาขอพบคะ」
「เพื่อนนักผจญภัยของเธอครับ ไมนาบอกว่าถ้าต้องการอะไรก็ให้แวะมาแล้วเอาสิ่งนี้ให้ดู」
ผมแสดงหนังสือรับรองมิตรภาพจากบริษัทแม็กเซียที่ไมนามอบให้ ทันทีที่เห็นแผ่นโลหะ พนักงานต้อนรับก็ผุดลุกขึ้นยืน
「ต้องขออภัยด้วยค่ะ ท่าน! ดิฉันจะไปตามท่านประธานมาเดี๋ยวนี้!」
เธอรีบวิ่งออกไปอย่างเร่งร้อน หลังจากนั้นไม่นาน ไมนาก็ปรากฏตัว
「ไม่ได้เจอกันตั้งแต่เมื่อวานนะ เอลด์ เพิ่งแยกกันก็มีเรื่องให้ช่วยแล้วเหรอ」
「อือ ผมกำลังหาไม้เท้า แต่ไม่เจออันที่ถูกใจเลย」
「ไม้เท้า? เอลด์เป็นซอร์ดส์แมนไม่ใช่เหรอ」
「ไม่ใช่ ผมเป็นปราชญ์」 ผมพูดพร้อมใช้เวท『ทอร์ชไลท์ (เวทพื้นฐานที่สร้างแสง)』
นี่เป็นเวทที่มีเพียงอาชีพสายผู้ใช้เวทเท่านั้นจึงจะใช้ได้
「ปราชญ์? เป็นอะไรที่อยู่กึ่งกลางระหว่างซอร์ดส์แมนกับวิซาร์ดหรือเปล่า ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ทั้งที่มั่นใจว่ารู้จักแม้แต่อาชีพย่อยทั้งหมดแท้ ๆ」
「ไม่ใช่ ปราชญ์เป็นอาชีพสายผู้ใช้เวทล้วน ๆ ฝีมือดาบก็ไม่ต่างจากโนวิซ」
「แล้วตอนนั้นเอลด์สู้กับซีดรากอนได้ยังไงกัน ถึงตอนนั้นจะดูเหมือนไม่ได้ใช้สกิลของซอร์ดส์แมนเลยก็เถอะ」
「นั่นเป็นฝีมือดาบล้วน ๆ ที่แม้แต่โนวิซก็ทำได้」
ที่จริง ตอนต่อสู้กับซีดรากอน ผมยังเป็นโนวิซอยู่ด้วยซ้ำ
「ฝีมือดาบล้วน ๆ งั้นเหรอ น่าทึ่งจริง ๆ」
「ใคร ๆ ก็ทำได้ถ้าฝึกฝน แต่จริง ๆ แล้วอาชีพของผมคือปราชญ์」
「ฉันว่าเอลด์เป็นอาชีพอื่นนอกจากซอร์ดส์แมนก็น่าเสียดาย แต่ทั้งที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังต้องการไม้เท้า แสดงว่าคงมีอะไรอยู่ในใจสินะ ได้ ฉันจะพาไปดูไม้เท้าที่ดีที่สุดของที่นี่」
ไมนาพาผมไปยังห้องหนึ่งในอาคาร ซึ่งจัดแสดงไม้เท้าราคาแพงประดับประดาอย่างวิจิตรอยู่มากมาย
ทั้งของประดับและประสิทธิภาพล้วนเป็นชั้นยอด แค่มองปราดเดียวก็รู้ ไม้เท้าเหล่านี้ทรงพลังกว่าของที่ร้านขายอาวุธข้างกิลด์อย่างเทียบกันไม่ติด
น่าเสียดายที่ไม่มีอันไหนเป็นของปราชญ์ ดูเหมือนทั้งหมดจะเป็นของวิซาร์ด ต่อให้เป็นไม้เท้าชั้นดี ก็ยังด้อยกว่าไม้เท้าสำหรับปราชญ์
ผมกวาดตามองทั่วห้อง แล้วเห็นไม้เท้าเพียงอันเดียวซ่อนอยู่ตรงมุม มันดูเรียบง่ายกว่าอันอื่นมาก แต่ไม่ผิดแน่ นั่นคือไม้เท้าสำหรับปราชญ์